Ibiza

Onder de Spaanse zon

Onze eerste werkdag op Ibiza. Heerlijk in het zonnetje aan het brainstormen en schrijven. Offertes maken, input verzinnen, werken aan onze kaartenlijn. Hoe kan het nog beter worden? Gisteren hoorden we het inspirerende verhaal van de twintigjarige Carlos, die het familiehotelletje van zijn vader heeft overgenomen, die het op zijn beurt weer van zijn vader erfde. Met vallen en opstaan zo vertelde hij eerlijk, maar inmiddels heeft hij het boekingssysteem goed op de rit en gaat het runnen hem steeds beter af. Hij vertelt trots dat hij in zijn restaurant zo veel mogelijk werkt met lokale producten van zijn eigen moestuin. Geboren en getogen op het eiland, hardwerkend en zeer gastvrij. Gisteravond heerlijk gegeten met uitzicht op zee. Onze ober, in zeer goed Amerikaans/Engels, vertelde ons dat we aankeken tegen de zijkant van het eiland Formentera en raadde ons daar zeker naar toe te gaan. Geboren in Venezuela, bracht hij zijn jeugd door in Amerika. Inmiddels woont en werkt hij al weer jaren op dit heerlijke eiland. Nog een klein afzakkertje op het terras van ons knusse hotelletje waar we in gesprek raken met twee gezellige blonde vrouwen, die we elke nationaliteit hadden toebedacht behalve de Italiaanse! Ze hebben een kleine break van hun drukke, jonge gezin met 1 jongen en drie meisjes die dezelfde geboortedag delen! Holy sh…dat is niet niets. Dankzij ‘supergranny’ genieten ze vier dagen op Ibiza en laden even de batterij op. Vanmorgen bij het ontbijt nog even lekker gelachen over het onvindbare zwembad, dat buiten het terrein ligt en ondanks de speurneus van Tekstgenoot Monique onvindbaar bleef. Werken en genieten, dat is ons motto! Hasta la vista!

Het mooiste meisje van de klas

Niet iedereen heeft vakantie. Wij ook niet helemaal, maar om nou ’s morgens in alle vroegte te worden gewekt door woeste kettingzagen in plaats van kwetterende vogeltjes…In ieder geval lekker op tijd uit de veren om op ‘Costa Balconia’ (Mo heeft een heel riant terras!) even terug te blikken op gisteren waar we tijdens de hippiemarkt in gesprek raakten met Kathinka, ooit ‘het mooiste meisje van de klas’ en vijfentwintig jaar terug naar Ibiza verhuist. Ze wilde uit de ratrace stappen en op haar eigen wijze een steentje bijdragen aan een betere wereld. Als ontwerper zocht ze zelf de indianenstammen op en kocht daar voor eerlijke prijzen mooie wolsoorten die in ateliers in Marokko werden gebruikt voor onder andere haar hondenhalsbanden die ze al jarenlang verkoopt op de beroemde hippymarkten Punta Arab en Las Dalias. De ‘ratrace’ lijkt haar nu op slinkse wijze vanaf de achterkant in te halen. Ibiza is zo’n populair eiland geworden, dat de ‘hippies’ van weleer hun heil ergens anders moeten zoeken. Onder meer torenhoge huren én – ik spreek namens Kathinka – een ander publiek, maakt dat zij met pijn in haar hart afscheid gaat nemen van haar thuis, want dat is wat Ibiza is voor haar. Wie haar hele verhaal wil horen, kan op uitzending gemist ’Het mooiste meisjes van de klas’ van maart 2019 kijken. (www.ibiza-fashion.eu, FB: piece of mindibiza, instagram: pieceofmind_ibiza)

WIJ WERKEN OVERAL!

Bar Anita, Hollandse naam maar Spaanser dan Spaans en op deze heerlijke zonnige ochtend onze werkplek. Eerst lekker ontbijten in het open deel -overgroeit met takken én dus schaduw- van dit voormalige postkantoortje van San Carlos waar de verroeste oude postbusjes nog steeds worden gebruikt voor al die bewoners van Ibiza die hier voor korte of langere tijd neerstrijken. Onder het toeziend oog van kwetterende huismussen die graag een kruimeltje van je bord meepikken, genieten wij van een heerlijk gebakken eitje met het bekende Spaanse tomatenprutje. Een beetje schaduw is voor tekstgenoot Gea zeker aan te bevelen na gisteren weer (hardleers!) iets te gulzig te hebben genoten van die heerlijke zonnestralen. Over gisteren gesproken: we hebben het zwembad gevonden, middenin een oase van groen mét aan de rand een pootjebadende Benjamin. Een Duitser uit München die tijdens zijn eerste week van zijn sabbatical van een half jaar in hetzelfde hotelletje als wij is neergestreken. Vanaf volgende week gaat hij bij een vriend wonen met een grote finca. Benjamin is verantwoordelijk voor de import van alle bekleding van BMW, een pittige baan en hij wilde heel graag een break. Zo mooi om te zien dat mensen steeds meer hun hart volgen. Doen wij ook! Nog een paar uurtjes werken en dan weer naar de playa. Hasta la vista! We will be back!